شما یادتون نمیاد، یه زمانی که اینترنت وصل بود، یه نرمافزاری بود بهنام «دیسکورد». آدمها از سراسر دنیا میومدن تووش و دربارهی موضوعات مختلف (موسیقی، فیلم، سریال، تدوین، زبان، روان، جامعه، دین، مذهب، فلسفه و ...) با هم گپ میزدن؛ گاهی با هم یه چیزی درست میکردن -- از غذا تا اپلیکیشن و وبسایت -- گاهی دوستی و روابط عاشقانهی لانگدیستنس (از راه دور) شروع میکردن، گاهی با هم همکاری میکردن و استخدام میشدن، گاهی کنار هم بازی میکردن (شطرنج، بازیهای ویدیویی مختلفی که با هم استریم میکردن و برای هم پخش میکردن، بازیهای آنلاین که با هم تیمآپ میکردن)، گاهی هم با هم به جدلهای مختلف علمی مینشستن و به هم در پروژههاشون کمک میکردن. هندیها، فرانسویهای، آمریکاییها، روسها، ایرانیها، آلمانیها و ... با دینها و قومیتهای مختلف میومدن و کارهای جالب انجام میدادن.
البته که همون هم خالی از ایراد نبود، از محتوای نامناسب برای کودکان که گاهی از دست سازندگانش در میرفت بگیر تا محتواهای مجرمانه هم داخلش کمابیش پیدا میشد -- بالاخره دنیای الهی که نیست، دنیای انسانیه. اما فارغ از تمام این مسائل داخلش بوی انسانیت میومد، یعنی انسانها بدون واسطهی هیچ دولت و بارگاهی و با استفاده از یک اینترنت خیلی معمولی میتونستن دیگری رو ببینن که شبیه خودشون دست و پا داره و غول بیشاخ و دم نیست.
یه جایی بود برای درس خوندن که فکر کنم اسمش study stream بود، خیلی جای جالبی بود، مردم میومدن و بدون اینکه هیچصدایی داخل سرور باشه با دیدن بقیه افراد و نگاه کردن به تصویر فرستادهشده از وبکمها هم رو نگاه میکردن و برای درسخوندن انگیزه میگرفتن، واقعاً این حس جهانی با هم بودن خیلی چیز جالبی بود که متأسفانه بهدلیل قطعی اینترنت دیگه نیست.
