برای نوشتن چیزهای شگفتانگیز
امروز، ۲۶ مِی، زادروز نوازنده و آهنگساز بزرگ، مایلز دیویس (Miles Davis) است. من همیشه موسیقی این مرد را در گوشم میپروراندم، انگار بعد از قطعشدن قطعه، باز هم صدای ترومپت ادامه مییافت و ندای آزادیخواهانهی جاز (Jazz) بر روحم مینشست.
شما میتوانید قطعاتِ این نوازنده را از لینک زیر گوش دهید:
https://worldofmusic.ir/artist/miles-davis
یادمه آریا کئوکسر (استریمر معروف ویدیوگیم) یه داداش داشت که میگفتن «رپر»ه -- ما که نفهمیدیم چی میخونه -- اسمش هم «پارسا» بود، ملقب به «پارسالیپ». به حضور شما برسونم که به ایشون میگفتن «پدر رپ اسلامی»؛ فکر کنم این لقب رو در هجو و برای تمسخر «سروش لشکری» ملقب به «هیچکس» به پارسالیپ داده بودن، چونکه همه سروش هیچکس رو پدر رپ فارسی و اولین خوانندهی رپ و ساموندهندهی اون توی ایران میدونن.
یه بندهی خدایی رو دیدم داخل وبلاگش نوشته بود: «رئیسجمهور اسلامی» یاد این لقب افتادم و خندم گرفت :))))
راستی یه ژانر جالبی هم هست بهنام «رپِ انقلابی»، اینجا منظور از انقلاب تغییر در سیستم فعلی کشور نیست، بلکه منظور پیروی از آرمانهای جمهوری اسلامی ایران برای رسیدن به اونها و تغییر در جهانه. اسم رپرهاشون رو هم راستش یادم نیست ولی آدمهای عجیبیان، تیپشون شبیه پیشرو و بهرام و هیچکسه، عقایدشون شبیه مطهری و شریعتی! البته بعید میدونم بهاندازهی مطهری و شریعتی سواد داشته باشن. خلاصه که دنیای عجیبیه.
آقای چاوشی، تو چرا باید معترض باشی؟ تو به چه چیز باید معترض باشی؟ جواب اینجاست: به هیچچیز. تو یک مردِ پایتختنشینِ سفیدپوستِ پولدارِ معروفِ مذهبی هستی که اشعار آیینیای را -- که همهیشان موافق ایدئولوژی حکومت هستند -- با ظرافتی تحسینبرانگیز میخوانی. تو در هیچ حاشیهای (marginalized communities) قرار نداری که بدان معترض باشی. نانت در پس تنور گرم است و آبت در ته سرداب سرد. اگر جمهوری اسلامی نه به همین منوال، بلکه صدها بار بدتر از دههی منحوسِ ۶۰، چهلوهفت سال که نه، چهارصدوهفتاد سال هم بر ایران حکم راند، هیچ ضرری به تو و امثال تو نخواهد رسید.
تا به حال به زنانی که صداهایی خاصتر از تو دارند -- و جبر حکومت آنها را از خواندن محروم کرده -- اندیشیدهای؟ تا به حال به بچههایی که پشت چهارچرخهی زبالهگردی آواز سر میدهند فکر کردهای؟ تا به حال به همصنفیهایت سر زدهای؟ سراغی از رپرهای بیمجوزی که سالها در زندان گذرانِ عمر کردهاند گرفتهای؟
آقای چاوشی -- بهقول غربیها -- تو یک انسان متمول (privileged) هستی که بویی از رنج دیگران نبرده است. تو که زیاد به زندانها سر میزنی، بهتر است سری هم به زندانیان سیاسی بزنی، سری هم به قبر شاعران مردهای بزنی که مانند شاملو دق کردند، مانند اخوان به گدایی افتادند، مانند سایه به سایهای خزیدند. بهتر است سرت را از برف بیرون کنی و جهان خودت را بازبنگری، شاید جنازهی چاقوخوردهی داریوش فروهر و همسرش را کف زمین دیدی، شاید شعرهای در خون پیچیدهی میرزادهی عشقی را بهیاد آوردی، شاید ...
«حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید
از شافعی نپرسند اینگونه مسائل»
– حافظ
[اگر کسی ارتباطی با جناب چاوشی دارد، این متن را برایش ارسال کند.]
اینجا جاییست که قرار است بسیار درونش پرحرفی کنم، اگر دوست داشتید حرفهایم را بشنوید، نیاز به هیچ صدای درونی و قلبیای ندارید، فقط به چشمهایتان اعتماد کنید.