برای نوشتن چیزهای شگفتانگیز
ای کوروش! ای ملعونِ تاریخ، آسوده بخواب که من را کاری با تو نیست.
نفرین بر تو و خاندان تو، نفرین بر کسی که اسمت را بر سر زبانها انداخت و نفرین بر هر کس که نامت به نکویی بَرَد که تو از عظیمترینِ شروران بودهای.
[از درد-و-دلهایی با کوروش]
دیشب بود که قبل از خواب صدای تلویزیون را شنیدم، میگفت: «ما فرزندان کوروش، پیروان محمد و دلدادگان علی ...». فرزندان کوروش؟ از کی تا به حال؟ از چه زمانی تا به حال فرزندان کوروش شدهایم که خودمان خبر نداریم. تا به این سن که رسیدهام، اولینبار است که از رسانههای جریان اصلی حکومت چنین تعابیری را میشنوم! چگونه است که به هنگامِ روز بزرگداشت کوروش هیچ صدایی، هیچ سخنی، هیچ حرفی از کوروش در رسانههای جریان اصلی که نه، از رسانههای حاشیهایتر نیز به گوش نمیرسد؟ کوریایم یا کَر؟ چشم نداریم یا گوشهایمان دراز است؟ نمیشود که هر موقع به نفعتان بود کوروش بشود شخصیت ملّی و ما نیز به فرزندی او درآییم و هر موقع منفعتی در کار نیست و اوضاع آرام است همهچیز فراموش شود. باید اینها را بنویسیم که ایشان فکر نکنند اشترانی بیعقل پیدا کردهاند که سوارشان شوند -- که البته میشوند. اگر بنیادگذار جمهوری اسلامی اکنون زنده بود، قطعاً رسانهی ملّی را تکفیر میکرد و چهار لیچار هم بار رئیسش -- پیمانک عزیزم -- میکرد.
اینجا جاییست که قرار است بسیار درونش پرحرفی کنم، اگر دوست داشتید حرفهایم را بشنوید، نیاز به هیچ صدای درونی و قلبیای ندارید، فقط به چشمهایتان اعتماد کنید.