چیزهای جالب‌تر

شاید همین اینترنت نیم‌بندی را که داریم هم از صدقه سر آنانی داریم -- به‌سانِ جادی میرمیرانی -- که سال‌های سال درباره‌ی اینترنت آزاد نوشته‌اند و ما مخاطبان نیز به‌نوبه‌ی خود با آن‌ها همکاری کرده‌ایم. امّا وضعیت کنونی اینترنت در ایران از هر زمانِ دیگری بغرنج‌تر و غیرقابل‌پیشبینی‌تر است. علاوه‌بر اتصال‌های ناپایدار و قطعی‌های مداوم، درد دیگر این است که عدّه‌ای فرم را با محتوا اشتباه گرفته‌اند!

این فرم را با محتوا اشتباه‌گرفتن، حاصلی جز افتادن در کج‌فهمی‌های رایج نیست. فرم اینترنت، فرمی بسیار انعطاف‌پذیر و بسیار غیرقابل‌کنترل است. هر کنترلی از سوی یک نهاد تا به حال به بن‌بستی بسیار شدیدتر از قبل خورده و برخلاف آن‌چه فکر می‌کرده‌اند با یک دکمه نمی‌توان تمام مشکلات شبکه را حل کرد، نه می‌توان با عصایی جادویی آن را آزادتر کرد و نه می‌توان با قیچی‌ای جادویی کابل‌ها را برای همیشه برید.

من، به‌عنوان کسی که شاید سالیان سال از درد خودم درباره‌ی اینترنت می‌گفتم و می‌نوشتم و یادداشت می‌کردم، اکنون از درون قلبم خسته‌ام. خسته‌ام از این‌همه دردها که برای یک اتصال پایدار کشیده‌ایم و خسته‌ام از این‌همه جهل و نادانی... آیا باید شبیه کسانی که تاریخ طردشان کرده است بگویم که تاریخ قضاوت خواهد کرد؟! امّا تاریخ آن‌قدر سرش شلوغ است که فکر نکنم روزی نیم‌نگاهی به این گوشه‌ی پرتِ ایران و ما انسان‌های رنج‌کشیده بیندازد.

برای شاید مطلب آخر درباره‌ی «اینترنت» باید بگویم که بسیاری از رسانه‌هایی که ادعای «حقوق بشر» و «بشر دوستی» داشته‌اند، در این روزها و سال‌ها هیچ درباره‌ی رنج ایرانیان ننوشته‌اند و من از گذشته بیشتر به این جماعت بی‌اعتمادم. هر سوزنی که در هر گوشه‌ی دنیا به دست زنی می‌رود این رسانه‌ها -- به‌حق و به‌درستی -- شروع به نوشتن و تیترزدن و... می‌کنند، امّا هشتاد و اندی روز قطعی اینترنت در ایران -- که طبق آمارهای خود دولت ۸۰ درصد اقتصاد دیجیتال ایران را به گل نشاند -- برایشان بی‌اهمیّت است.

این یادداشت کوچک را هم از رنج خودم درباره‌ی مشکلاتی که با اینترنت دارم به زبان انگلیسی نوشتم که متأسفانه مقبول هیچ یک از دوستانِ خارج‌نشین همیشه در صحنه‌ی تظاهرات مردمی نشد! لینک مطلب به انگلیسی:
https://medium.com/@mahdikarimi1386339/irans-internet-b2a2f7563eac

الأحقر، مهدی کریمی، ۷ خرداد ۱۴۰۵ هجری خورشیدی