چیزهای جالب‌تر

آقای جواد طباطبایی درباره‌ی «دیوان‌سالاریِ پیچیده‌ی دوران ایران باستان» می‌گفت. شاید چیزی که او به اندازه‌ی کافی ندیده بود همین دیوان‌سالاری کنونی ماست. دوستی می‌گفت ما بوروکراتیک‌ترین الٰهیات جهان را داریم، فرض کنید ما برای این‌که از خدا بخواهیم که بختمان را باز کند، به‌سراغ یک رمّال می‌رویم، او به یک جنّی که موکل است یک نامه‌ی محرمانه می‌نویسد و یک کاغذ ناخوانا تحویل ما می‌دهد که این کاغذ «دعا»ست. بعد ما به خانه می‌رویم و آن را در یک جایی به نیّت فتح قلوب و بخت، فرو می‌کنیم. بعد جنّ موکل از خدا یا شیطان یا هر موجود دیگری می‌خواهد که به کار ما رسیدگی کند و بعد مسیر کلّ این دعاها دوباره به خودمان با همان سلسله‌مراتب باز می‌گردد :)))

[دوستان توجه کنید که این متن شوخی‌ست، امّا واقعاً بخشی از جامعه به این امور اعتقاد داشته و دارند.]