شما یادتون نمیاد

شما یادتون نمیاد، یه زمانی که اینترنت وصل بود، یه نرم‌افزاری بود به‌نام «دیسکورد». آدم‌ها از سراسر دنیا میومدن تووش و درباره‌ی موضوعات مختلف (موسیقی، فیلم، سریال، تدوین، زبان، روان، جامعه، دین، مذهب، فلسفه و ...) با هم گپ می‌زدن؛ گاهی با هم یه چیزی درست می‌کردن -- از غذا تا اپلیکیشن و وب‌سایت -- گاهی دوستی و روابط عاشقانه‌ی لانگ‌دیستنس (از راه دور) شروع می‌کردن، گاهی با هم همکاری می‌کردن و استخدام می‌شدن، گاهی کنار هم بازی می‌کردن (شطرنج، بازی‌های ویدیویی مختلفی که با هم استریم می‌کردن و برای هم پخش می‌کردن، بازی‌های آنلاین که با هم تیم‌آپ می‌کردن)، گاهی هم با هم به جدل‌های مختلف علمی می‌نشستن و به هم در پروژه‌هاشون کمک می‌کردن. هندی‌ها، فرانسوی‌های، آمریکایی‌ها، روس‌ها، ایرانی‌ها، آلمانی‌ها و ... با دین‌ها و قومیت‌های مختلف میومدن و کارهای جالب انجام می‌دادن.

البته که همون هم خالی از ایراد نبود، از محتوای نامناسب برای کودکان که گاهی از دست سازندگانش در می‌رفت بگیر تا محتواهای مجرمانه هم داخلش کمابیش پیدا می‌شد -- بالاخره دنیای الهی که نیست، دنیای انسانیه. اما فارغ از تمام این مسائل داخلش بوی انسانیت میومد، یعنی انسان‌ها بدون واسطه‌ی هیچ دولت و بارگاهی و با استفاده از یک اینترنت خیلی معمولی می‌تونستن دیگری رو ببینن که شبیه خودشون دست و پا داره و غول بی‌شاخ و دم نیست. 

یه جایی بود برای درس خوندن که فکر کنم اسمش study stream بود، خیلی جای جالبی بود، مردم میومدن و بدون این‌که هیچ‌صدایی داخل سرور باشه با دیدن بقیه افراد و نگاه کردن به تصویر فرستاده‌شده از وبکم‌ها هم رو نگاه می‌کردن و برای درس‌خوندن انگیزه می‌گرفتن، واقعاً این حس جهانی با هم بودن خیلی چیز جالبی بود که متأسفانه به‌دلیل قطعی اینترنت دیگه نیست.

وضعیت اینترنت (از نظر من)

اول از همه باید بگویم که من چیزی بیشتر از بقیه‌ی شما نمی‌دانم و تمام آن‌چه که می‌گویم برای همه قابل چک کردن و راستی‌آزمایی‌ست.

اگر ویدیوهای کانال‌هایی مانند دیجیاتو یا زومیت را در فواصل مختلف دنبال کرده باشید، دیده‌اید که نظر متخصصان حوزه‌ی تکنولوژی درباره‌ی اینترنت در آینده چیست. در تمام ویدیوها به یک چیز اشاره شد و آن هم احتمال بسته شدن اینترنت برای همیشه و طبقاتی کردن آن به‌شکل کامل بود؛ یعنی هر فرد بسته به نیاز خود اینترنتی تحت نظارت دولت دریافت خواهد کرد، بقیه‌ی افراد هم که جزء گروه‌های نیازمند شناخته نمی‌شوند یا درخواستی برای دسترسی بیشتر به اینترنت بین‌المللی ندارند، به احتمالی بسیار زیاد در همین بستر اینترنت داخلی -- امّا قطعاً‌ قوی‌تر و پیشرفته‌تر -- خواهند ماند. اساساً دولت از سال‌هایی بسیار دور این ایده را در سر می‌پرورانده که با ایجاد فضایی داخلی بتواند جریان اطلاعات را کنترل و نقش بین‌المللی کاربران در ایران را به کاربرانِ مشخصی محدود کند. 

البته باید گفت که تمام این‌ها احتمالاتی هستند که بخشی از متخصصین این حوزه گفته‌اند و شاید اتفاقات دیگری در دنیای اینترنت رقم بخورند.

یه کانال یوتیوب داشتم

یه زمانی -- یعنی قبل از جنگ -- یه کانال یوتیوب داشتم. داخلش درباره‌ی کتاب و شعر و تجربیات شَخصیم حرف می‌زدم. فکر کنم دیگه تا آخر عمر بهش دسترسی نخواهم داشت.
شاید بگید برو توی آپارات، ولی محتوایی که من می‌ساختم -- فکر کنم -- توی آپارات به سانسور می‌خوره. گاهی محتوا از ادبیات اروتیک بود، گاهی انتقادی بود و ... که داخل آپارات نمی‌شه گذاشتشون.
خیلی غصه می‌خورم برای کانالم، برای ویدیوهایی که یوتیوبرهای موردعلاقه‌ام می‌ذارن (مثل پنگوئیز) و نمی‌بینمشون، برای کتابی که شاید -- تحت لیسانس CC -- منتشر شده باشه و من دسترسی نداشته باشم تا بخونمش،‌ برای استوری‌های اینستاگرامی دوستام، برای وبلاگ‌ها و سایت‌های انگلیسی‌زبان، برای مقاله‌های APA که سیو کرده بودم تا بخونمشون، برای فیلم‌های پازولینی که دیگه نمی‌تونم ببینمشون، برای مطالب خودم در پلتفرم مدیوم و ...
یاد داستان «آب زندگی» از صادق هدایت افتادم. اینترنت آزاد «آب زندگی‌»‌ای بود که از ما دریغ شد ...

arrow_upward