برای نوشتن چیزهای شگفتانگیز
این بیتها در دیباچهی گلستان سعدی آمده:
«ای کریمی که از خزانهٔ غیب
گَبر و تَرسا وظیفهخَور داری
دوستان را کجا کنی محروم؟
تو که با دشمن این نظر داری»
امّا ناشر محترم کتابهای درسی دبیرستان زحمت کشیده و آنها را حذف کرده است تا خدایی ناکرده دل کسی آزرده نشود! آخر تاریخ را سانسور میکنید برای چه؟ آیا میشود -- تا ابد -- حقیقت را پوشاند؟
پینوشت: گبر و ترسا بهمعنای زرتشتی و مسیحیست.
بسیاری از آنچه مینویسم برای اینکه بعدها مشکلی برایم پیش نیاورند، منتشر نمیشوند! -- بالاخره جوانام و هزاران آرزو دارم -- آنچه شما میخوانید متنهایی اختهشدهاند از آنچه من واقعاً به آن میاندیشم!
هر روز بیشتر از دیروز بدین اصل اهتمام میورزم که سخنانم را بیشتر سانسور کنم و آنها را کمتر با جهان واقع تطابق دهم. اگر میبینید که متون اخیر شبیه هذیان شده، فکر نکنید که دیوانه شدهام، بلکه دیگر تاب نگارش از واقعیتهای اطراف خودم و انتشار آنها را ندارم.
الأحقر، مهدی کریمی، ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
اینجا جاییست که قرار است بسیار درونش پرحرفی کنم، اگر دوست داشتید حرفهایم را بشنوید، نیاز به هیچ صدای درونی و قلبیای ندارید، فقط به چشمهایتان اعتماد کنید.